Als we elkaar troosten worden we rijke mensen

Broeder Johannes is met zijn Apostolaat van Troost uniek in de wereld

Dit artikel is onderdeel van een reeks over ‘Nieuwe waarden‘. Deze reeks is geschreven in het kader van de Stadexpeditie Den Bosch (14 oktober 2016).

Broeder Johannes richtte in 2013 het Apostolaat van Troost op, om mensen die verdrietig zijn te troosten. Het is het enige in de wereld.

“Ik probeer mensen terug te laten vinden wie ze zijn en wat ze zouden willen zijn. God speelt daarbij voor mij persoonlijk een rol. Maar ik heb het net zo lief over de liefde of het universum. Niet iedereen gelooft namelijk en ik ben er wél voor iedereen. We zijn tegenwoordig niet nieuwsgierig genoeg meer en we veroordelen elkaar te snel. Laatst had ik in de Sint Jan een gesprek met een imam. Ik vroeg hem of hij samen met mij wilde bidden. Eerst bad ik en daarna hij. Dat vond ik prachtig. Ik probeer altijd het goede in de ander te ontdekken.

Sommige mensen schrikken misschien een beetje omdat ik een broeder ben. Ik heb dan ook niet altijd mijn habijt aan. Vaak loop ik in stemmige zwarte kleren. Het doel is niet om allemaal christelijk te zijn, maar om menswaardig te zijn. Christelijke waarden zijn menselijke waarden. Elkaar helpen en troosten is niet voorbehouden aan een katholiek.”

Van circus tot Sint Jan
“Ik heb mijn gehele leven als een nomade geleefd. Ik heb jaren op zee gezeten en heb voor het circus en op de kermis gewerkt. Lang heb ik een eigen sportschool gehad, maar in de Sint Jan ben ik pas thuis gekomen. Als kind al speelde ik priestertje. Nu vind ik rust in de kerk. Onder mijn kleding ben ik een prentenbriefkaart; ik zit onder de christelijke tattoos. Als mijn habijt wat verschuift, zien mensen ze soms. Dat levert altijd een mooi gesprek op. Maar daarvoor heb ik ze niet. Ik heb ze voor mezelf. Ze staan voor wie ik was, ben én wat ik wil zijn.”

“Als ik tegenwoordig mensen alleen maar op hun telefoon zie kijken, moet ik daar bijna van huilen. Tegenover elkaar zitten, met zo’n ding in je hand en zonder echt contact te maken. Dat is zo onmenselijk. Bij het apostolaat gaat het juist om dat contact.

© Petra Janssen

Ik ben het apostolaat begonnen omdat ik zelf het verdriet en de waarde van troosten ken. Ik verloor mijn vrouw Riet al vroeg. Ze is lang ziek geweest. Haar dood was een verlossing. Op het moment van haar dood zaten de kinderen en ik om haar heen. Het was net alsof het licht binnenviel en dat ze naar de hemel ging. Dat voelden we allemaal zo. Riet werd verlost van haar lijden, dat was een verademing. Daarna kwam het grote verdriet en het missen van iemand die je woordeloos begrijpt. Tien jaar later verongelukte mijn zoon Johan. Mijn wereld stortte in, maar ik haalde troost uit het feit dat hij verenigd was met zijn moeder en ze allebei bij God waren.

Mijn verdriet is niet uniek. Sommige mensen verdrinken in hun smart. Iemand die belangstelling toont, je hand vasthoudt of samen met je bidt kan verlichting bieden. Omzien naar elkaar is troosten. Ons apostolaat wil de zucht zijn die weer ruimte geeft in harten van mensen. Een diepe zucht is vaak het begin. Ik laat mensen voelen dat ze niet alleen zijn. Als we elkaar troosten worden we rijke mensen.”

De kosten van troost

‘Troosten kost mij een deel van mijn leven. Zo veel en intensief ben ik er mee bezig. Ik vang veel op. Maar ik wil dat nooit in geld uitdrukken. Want wat kost een mensenleven? Hoeveel euro levert troosten op? Nee hoor, daar ben ik absoluut niet mee bezig. Het leven draait niet om geld. Mensen die mij kennen, weten dat ik ook goed nijdig kan worden als ik mijn werk in euro’s moet verantwoorden. Als ik dat ooit zou moeten doen, schei ik er meteen mee uit. En zoek ik een andere weg om mensen te blijven troosten en God te dienen.”

Betrokken stadmakers
Mijke Pol
Schrijver, historicus en journalist
reacties
reacties op dit artikel
Er zijn reacties op dit artikel
reageer
dit gaat over
Nieuwe waarden
in Den Bosch
reacties op dit artikel
Benieuwd wat er in New Europe gebeurt? Citiesintransition.eu