Hoe vluchtelingen de leegstand kunnen oplossen

Bottom-up idee pakt twee grote uitdagingen van Amsterdam tegelijk aan

De Tegenlicht Meet Up in Pakhuis de Zwijger van woensdag 2 november 2016 eindigde met een oproep aan burgemeester van der Laan. Het grote thema deze avond was “mobiliteit als mensenrecht”. Na een paar zeer interessante bijdragen van Kiza Magendane (publicist), Leo Lucassen (migratie expert), Hedwig Fijen (director Manifesta) en de burgemeester van Boxtel kwamen Yoonis Osman Nuur en Elke Uitentuis aan het woord. Ze presenteren één bottom-up, pragmatische aanpak van twee reële problemen en eindigen met een duidelijke boodschap aan burgemeester van der Laan: “Kopieer dit model, we need this now!”

Osman en Elke waren aanwezig om de zaak van “We Are Here/Wij Zijn Hier” te bespreken. We Are Here is een groep vluchtelingen ‘in limbo’. Door te weinig documentatie over wie ze zijn en waar ze vandaan komen krijgen deze mensen geen verblijfsdocumenten van de Nederlandse overheid. Consequentie daarvan is dat ze geen onderdak krijgen en ook niet mogen werken. Door bureaucratische problemen kunnen ze ook niet terug naar hun thuisland.

Dat deze situatie problematisch is lijkt me duidelijk. Ze zijn fysiek hier, maar vallen beleidsmatig overal tussen, en hebben geen officiële status. Ze zijn gedwongen dak- en werkloos en moeten het zelf maar oplossen. Het doet me een beetje denken aan de film The Terminal met Tom Hanks. Maar dan niet grappig, niet romantisch, in het echt en in mijn eigen stad. Bovendien had Viktor Navorski (Tom Hanks) een dak boven zijn hoofd.

Na een presentatie van hun project “We are here occupying the border” kwam hun pleidooi voor een gedeeltelijke oplossing voor dit probleem. Het mooie van de oplossing is dat het in een klap twee zaken aanpakt waar Amsterdam mee worstelt.

Sinds enige tijd worden vierenveertig van deze vluchtelingen namelijk ondergebracht in een voormalig leegstaand pand in Amsterdam West. Met Bouwmaat Amsterdam als partner werden drie van de vier vleugels van dit gebouw ingericht als woningen voor deze vluchtelingen. De laatste vleugel werd ingericht als werk- en atelier ruimte. Deze ruimtes zijn te huur, en met het geld wat dit opbrengt wordt de hele zaak financieel werkbaar gemaakt. De verhuurder heeft geen kosten, de leegstand is opgelost en de vluchtelingen hebben woonruimte. Bovendien wordt er een gezamenlijke ruimte gebouwd waar de huurders en de vluchtelingen met elkaar in contact kunnen komen.

De oproep aan het einde was gericht aan de burgemeester en aan eigenaren van leegstaande panden in Amsterdam: Kopieer dit model! Gebruik leegstaande (overheids)gebouwen voor dit doeleinde. Half november worden er weer 120 van deze vluchtelingen op straat gezet. “We need this now!”. Kortom, een bottom up, pragmatische aanpak van een reëel probleem. En dan kunnen we van daar uit na gaan denken over mobiliteit als mensenrecht.

reacties
reacties op dit artikel
Er zijn reacties op dit artikel
reageer
in Amsterdam
reacties op dit artikel
Benieuwd wat er in New Europe gebeurt? Citiesintransition.eu