Ondertussen Stadmaken | #4

Stille separatie

Julia doet iedere week verslag over het ondertussen stadmaken. Columns waarin naar voren komt hoe er buiten organisaties aan de gemeenschap wordt gesleuteld om een socialere stad te krijgen.

We hebben mensen nodig gehad om de weg te vragen. Meestal zit de weg nu in onze telefoon dus hoeven we daarvoor geen contact aan te gaan. Maar als rokers hun aanstekers vergeten zijn dan moet er vuur gehosseld worden. Zonder noodzaak tot contact zouden ze net zo goed monsters kunnen zijn. Als je roken moet kan je maar beter een beetje gezellig doen.

Als ik een dag roker ben span ik samen met mijn rokers. Het is een ochtend op het pontachterdek. Achter me staan twee mannen met lege kinderzitjes op hun fietsen. De zon schijnt en wij schijnen terug. Voor wat milieu hoort wat milieu. Een jongen op een scooter biedt me zijn lighter aan en samen veranderen we het luchtlandschap. Rook en lucht mengt zich door elkaar, net als de gezonden en de ongezonden. Wij roken, zij niet, maar we gaan samen naar de overkant. Met de veelbetekenende sigaret tussen mijn vingers kijk ik achterom. De mannen met kinderzitjes zijn verplaatst. Ze zijn uit mijn rook gaan staan zonder mij een verwijtende blik waardig te gunnen. Ze distantiëren zich gewoon. Ze zeggen zonder woorden: ‘Liever niet met jou.’ Ik luister zonder woorden naar een separatie. Ik vraag me af wie het nog meer gehoord heeft zoals ik. Het voelt wat overdreven om nu iemand in deze stille ochtend daarover te raadplegen.

reacties
reacties op dit artikel
Er zijn reacties op dit artikel
reageer
in Amsterdam
reacties op dit artikel
Benieuwd wat er in New Europe gebeurt? Citiesintransition.eu