‘We are happy with Linda’

Vluchtelingen krijgen een gezicht

Voor het vluchtelingenkamp in Zaandam bij het Veldpark staat een groepje mannen. Wanneer ze Linda aan de andere kant van de straat zien, verschijnt er direct een lach op hun gezicht en  wuiven ze enthousiast gedag. ‘Het gaat mij om de kleine dingen. Even gedag zeggen, een kleine actie, meer niet.’

Linda Smit uit Zaandam:’ Toen ik hoorde dat er vluchtelingen werden opgevangen in het Veldpark heb ik mezelf direct aangemeld als vrijwilliger. Omdat ik net buiten de ring woonde kreeg ik geen uitnodiging voor de bewonersbijeenkomst over het kamp, maar ik heb het op Internet wel gevolgd. Er kwamen veel reacties op politiek en menselijk niveau.

Op menselijk niveau kan ik me voorstellen dat als je uit een oorlog of onveilige situatie aan komt in een vreemd land dat het dan ongelooflijk fijn is als mensen iets voor je doen.

Thank you Holland for helping us

Foto: Linda SmitOp vrijdag was het zover. ‘Toen kwamen de eerste vluchtelingen. Zaterdag liep ik van huis naar de stad achter een groepje van vijf mannen. Aan de manier waarop ze om zich heen keken wist ik dat ze hier totaal vreemd waren en hoogstwaarschijnlijk in het kamp verbleven. Bij de Peperstraat haalde ik ze in en sprak ze aan met de vraag of zij de nieuwe bewoners van Zaandam waren. Dat klopte. De vijf mannen kwamen uit Syrië. Een sprak redelijk Engels en zei al snel: ‘Thank you Holland for helping us’. Hiervoor zaten ze in een kazerne. Ze wilden absoluut niet klagen, maar ze hadden het wel koud in de tenten. Iedereen kreeg één deken. Ze waren op weg naar de stad om een waterkoker te kopen zodat ze warm water konden maken.
De mannen waren wel achterdochtig wie ik was. Eén vroeg wel drie keer of ik journalist was. Zijn familie woont nog in Syrië en hij kan geen contact met ze leggen, dat is veel te gevaarlijk voor ze. Hij wilde daarom ook absoluut niet op de foto. Als je dat hoort, dan weet je dat dit geen mannen zijn die op vakantie zijn.

Op Facebook plaatste ik een berichtje over de vijf heren. De internationale humor deelden we, want ze moesten lachen toen ik vertelde dat ik de foto op Facebook zou plaatsen om te laten zien dat ze echte mensen waren.’

Koud

‘’s Middags kwam ik ze weer tegen. Vanaf de overkant riep ik ‘Hallo’. Vijf blije hoofden draaiden zich om en er werd terug gezwaaid. Ik vertelde dat ik op facebook een bericht had geplaatst dat ze het koud hadden en dat ik wilde proberen dekbedden te regelen. Een man gaf zijn telefoonnummer zodat ik later contact met ze op kon nemen. Je zag dat het ze goed deed dat iemand op straat zich om hen bekommerde.

Door mijn oproep kwamen er negen dekbedden en drie slaapzakken binnen. Als ik nog langer gewacht had, dan zou de opbrengst nog veel groter zijn geweest.

Ik hoop dat mensen hierdoor geïnspireerd worden om ook iets te doen.

Vandaag om 12 uur stonden de mannen – volgens afspraak – al buiten te wachten. Dit keer werden handen geschud en de namen opnieuw herhaald. De dekbedden werden dankbaar  ontvangen. ‘We are so happy with Linda.‘ De extra slaapzakken zouden ze aan vrienden geven. ‘Inmiddels waren er al 400 mensen in het kamp, vertelden ze.  Ze sliepen met tien mensen op een kamer. Ze waren blij dat ze in Zaandam waren en wisten al een klein beetje hun weg te vinden. Volgende week bel ik ze even om te vragen hoe het met ze gaat. Inmiddels heb ik verder geïnformeerd naar wat we kunnen doen voor de vluchtelingen. Mijn dekbeddenactie is natuurlijk niet via de officiële kanalen gegaan. Ik heb begrepen dat de uitgifte van kleding en dergelijke nog niet echt op gang is gekomen. Dat is logisch want het is nogal een logistieke operatie.’

Lees ook het verhaal over Linda als vrijwilliger in de Noorderkerk.

reacties
reacties op dit artikel
Er zijn reacties op dit artikel
reageer
in Zaanstad
reacties op dit artikel
Benieuwd wat er in New Europe gebeurt? Citiesintransition.eu